Σκοπός

Όπως όλα έτσι και αυτό το blog έχει έναν σκοπό, αυτός συνήθως γράφεται όταν ξεκινάμε αλλά με εμένα τίποτα δεν είναι σταθερό...

Έτσι λοιπόν, γράφω τώρα την εισαγωγή μου.

Ο σκοπός που έχει το blog μου είναι να ξεδίνω και να γράφω αυτά που δεν μπορώ να πω, δεν μπορώ να κάνω. Αυτά που μου σπάνε τα νεύρα, αυτά που με βγάζουν από τα ρούχα μου και με κάνουν και φρικάρω και δεν γουστάρω μία. Θέλω να γράφω αυτά που σκέφτομαι και αυτά που θέλω και να μπορώ να το κάνω. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς τύψεις, χωρίς να περιμένω κάτι.

Αυτό είναι το μανιφέτσο του pethenontas.blogspot.com

Αρχή

Ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog Μόλις σήμερα. το έφτιαξα για να μιλήσω για τα δάση που κάηκαν, για τους ανθρώπους που κάηκαν, για τα ζώα που κάηκαν, για τη ζωή μας που κάηκε!!!!

Κοινός παρονομαστής η φωτιά. Κοινός παρονομαστής το περιβάλλον, κοινός παρονομαστής η ζωή μας. Αυτή λοιπόν ήταν η αρχή, έτσι το σκέφτηκα έτσι το έκανα.... Δεν ξέρω πως ακριβώς να το περιγράψω, η ζωή δεν περιγράφεται, η καταστροφή δεν περιγράφεται, πολλά μπορούν να ειπωθούν αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό, δεν πλησιάζει στην έννοια της περιγραφής.

Η ζωή μικραίνει, οι άνθρωποι μικραίνουν, όλοι γινόμαστε ανεύθυνοι ή μάλλον οι άλλοι γίνονται υπεύθυνοι, ποιο υπεύθυνοι από εμάς. Ψάχνουμε να βρούμε υπεύθυνος πολιτικούς, υπεύθυνους πυροσβέστες, υπεύθυνους αρμόδιους. Εμείς όμως? Είμαστε ανεύθυνοι για τα πάντα. έτσι έχουμε μάθει έτσι κάνουμε. Αν δούμε πως εξελίσσεται η Ιστορία, θα δούμε ότι διαχρονικά μεταφέρουμε τις ευθύνες.

Αν δούμε στην αρχαιότητα οι πολίτες συμμετείχαν στα κοινά, ήταν παρόντες όταν παίρνονταν οι αποφάσεις. Είχαν ευθύνη, είχαν συνείδηση για το τι έκαναν, το είχαν ζητήσει άλλωστε, έτσι γεννήθηκε η δημοκρατία, έτσι γεννήθηκε η ελεύθερη γνώμη, η ελεύθερη σκέψη. Στην πορεία όμως αυτά άλλαξαν, οι πολίτες πάλι απομακρύνθηκαν, πάλι έχασαν την επαφή με τη λήψη των αποφάσεων, βασιλεία, ολιγαρχία και λοιπά.

Αυτή τη στιγμή, το ονομαστικό πολίτευμα είναι δημοκρατία, όλοι το ξέρουμε, όλοι το ζούμε. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι δε συμμετέχουμε ποια στις αποφάσεις, οι εκλογές δεν γίνονται για να μας εκπροσωπήσουν, γίνονται για να βολευτούν τα παιδιά μας, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια και όλοι οι άλλοι γνωστοί μας. Έχουμε κρυφτεί πίσω από τις δικαιολογίες μας, πίσω από αυτοί που λέμε κράτος, πίσω από τον μηχανισμό που έχουμε δημιοργήσει να μας προστατεύει. Μάλλον έχουμε ξεχάσει ότι το κράτος είμαστε εμείς, μάλλον έχουμε ξεχάσει ότι Ελλάδα είναι οι Έλληνες... αλλά μάλλον θα με πουν εθνικιστή αν συνεχίσω.

Και κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι "υπεύθυνοι" ξέχασαν ότι είναι αιρετοί. Μάλλον όμως εμείς τους κάναμε να το ξεχάσουν, έχουμε μάλλον συνηθίσει να μας βασιλεύουν εεεεε λάθος να μας αντιπροσωπεύουν οι 2 γνωστές οικογένειες των εθνοπατέρων. Αυτοί που δεν τολμάμε να χτυπήσουμε και να ρίξουμε.. που δεν τολμάμε να σηκώσουμε εμπρός τους το κεφάλι μας μπας και μας το κόψουν, μπας και μας βγάλουν από την καβάντζα μας, μπας και δείξουμε ασέβεια στους κοτζαμπάσηδες.

Αλλά τι λέω, για τις φωτιές ξεκίνησα να μιλάω, αλλά και τι να πω, αφού δεν παίζει στην τηλεόραση δεν είναι επικαιρότητα, μάλλον στην επόμενη καταστροφή θα το θυμηθούμε, θα κάνουμε πάλι ένα συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και δεν θα μιλάμε, θα διώξουμε και τους πολιτικούς που θα έρθουν, θα κάνουμε πως δεν ξεχάσαμε, πως δεν ήταν κάτι της στιγμής. ΑΜΦΙΒΑΛΩ, δε νομίζω πως κανένας θυμάται, δε νομίζω πως μπορούμε να πούμε ότι δεν ξεχάσαμε, όπως είπαν και οι Τρύπες, "Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός", μάλλον δεν είχαν άδικο.....

Ξέρω πως άλλα ξεκίνησα να πω και άλλα λέω. Ξέρω πως τα δάση που κάηκαν και οι άνθρωποι που κάηκαν ήταν το θέμα, ξέρω πως όλα αυτά έπρεπε να με απασχολήσουν αλλά όπως είπα αυτά δεν περιγράφονται, δεν υπάρχουν δυνατές λέξεις, λέξεις ικανές να το περιγράψουν.

Νύχτα και όνειρα γλυκά!!! και ξεχασιάρικα

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Όταν σκοτώνουμε το περιβάλλον πεθαίνουμε